Als we omlaag kijken naar het aardoppervlak
is het onmogelijk om niet onder de indruk te zijn
van de pure pracht en praal
en de kracht van de natuur.
Tien jaar geleden, in een televisie reeks genaamd Planet Earth,
onthulden we veel van die wonderen.
Maar sindsien is er veel veranderd.
We kunnen nu het leven op onze planeet op heel nieuwe manieren tonen,
je dichter dan ooit bij de dieren brengen,
en nieuwe natuurdrama’s voor de eerste keer onthullen.
Maar dat is niet alles.
Onze planeet is ook veranderd.
Nooit eerder zijn deze wildernissen zo kwetsbaar en kostbaar geweest
als ze vandaag zijn.
Op dit cruciale moment voor de wereld der natuur,
zullen wij naar elke hoek van de wereld trekken
om de grootste schatten van onze levende planeet te verkennen
en te onthullen hoe extreem ver dieren gaan
om te overleven.
Tenslotte zullen we onze steden verkennen
om te zien hoe het leven zich aanpast
aan het nieuwste leefgebied op aarde.
Dit is Planet Earth II.
Er zijn honderdduizenden eilanden,
elk een wereld in het klein,
een microkosmos van onze levende planeet.
De strijd om te overleven in deze afgelegen gebieden
weerspiegelt de uitdagingen waarmee al het leven op aarde wordt geconfronteerd.
Het kleine eiland Escudo voor de kust van Panama.
De thuis van de drietenige pygmee luiaard.
Dit is een mannetje en het leven hier bevalt hem wel.
Mangroven bieden alle bladeren die hij kan eten
en er zijn geen roofdieren waarvoor hij zich zorgen moet maken.
Het eilandleven mag dan idyllisch lijken maar het komt met een prijs.
Er bestaan slechts een paar honderd pygmee luiaards.
En hij heeft een partner nodig.
Dat is een verleidelijke roep...
...van een vrouwtje.
Ergens ginder ver.
En dit is, voor een luiaard, een snelle reactie.
Het probleem is dat er zich diep water tussen hen bevindt.
Dus wat moet elke roodbloedige luiaard doen?
Zwemmen, natuurlijk.
Zou ze dat zijn?
Hij doet zijn best om wat snelheid te halen.
Maar zij is het niet.
Ze heeft al een baby en ze zal niet opnieuw paren totdat hij haar verlaat
binnen ongeveer zes maanden.
Zelfs het leven op een paradijselijk eiland kan zijn beperkingen hebben.
Maar in elk geval kan ze niet ver weg zijn.
's Werelds gehele populatie van pygmee luiaards is geïsoleerd
op een stipje land niet groter dan Central Park in New York.
De grootte van een eiland heeft een enorme invloed op het lot
van hen die er schipbreuk lijden.
Het eiland Komodo in Indonesië.
De thuis voor draken.
Met een lengte van drie meter en een gewicht van een volle 75 kilogram,
zijn dit de grootste levende hagedissen op de planeet.
Het is ongebruikelijk om grote roofdieren op eilanden te vinden.
Toch heeft de Komodovaraan hier vier miljoen jaar gedomineerd.
Het lijkt misschien zo dat er geen voldoende voedsel is
om dergelijke reuzen in stand te houden op dit relatief klein eiland.
Maar reptielen, die koudbloedig zijn,
heeft slecht een tiende van het voedsel nodig van een vleesetend zoogdier.
Met een enkele maaltijd kan een varaan een maand verder.
Ze zijn zo succesvol dat hun enige serieuze concurrentie komt van
anderen van hun eigen soort.
En er zijn er hier zowat 2.000 van hen.
Deze reus is echter niet op zoek naar eten... hij zoekt een partner.
Vrouwelijke varanen zijn maar één keer per jaar vruchtbaar.
Ze is ontvankelijk.
Tot zover, alles goed.
Maar hij is verdwaald in het gebied van iemand anders.
Een ander groot mannetje denkt dat hij hier de koning is.
Omdat de ruimte op eilanden beperkt is,
overlappen de varaan territoria zich en dat zorgt voor voortdurend conflict.
In de varanen samenleving is grootte alles.
Maar als de rivalen elkaars gelijken zijn, kan de uitkomst onzeker zijn.
Gespierde staarten slaan toe met de kracht van mokers.
En hun gekartelde tanden zijn zo scherp als steak messen.
Elk probeert zijn tegenstander omver te werpen.
Verslagen.
Enkel de krachtigste varanen
winnen het recht om te paren.
Het beperkte voedsel en ruimte op kleine eilanden
kan vaak leiden tot hevige concurrentie.
Maar sommige eilanden zijn immens.
Meer als miniatuur continenten.
En deze geven de mogelijkheden aan het leven om te experimenteren en te evolueren.
Madagaskar is een van de grootste eilanden en ook een van de oudste,
afgesplitst van Afrika meer dan 120 miljoen jaar geleden.
Met tijd en isolatie,
hebben de dieren er zich aangepast om voor- deel te halen uit elke beschikbare niche.
Het eiland heeft nu zowat 250.000 verschillende soorten,
de meeste nergens anders op aarde te vinden.
Dit zijn geen apen, maar lemuren.
Van een enkele voorouder, zijn er ongeveer 100 verschillende soorten geëvolueerd.
De grootste, de indri, komt zelden uit de takken naar onder.
De veel kleinere ringstaarten dwalen in groepen over de bosbodem
op zoek naar voedsel.
En kleine bamboe lemuren eten enkel maar bamboe.
Met weinig concurrenten waren lemuren vrij om bijna elke omgeving
op het eiland te koloniseren.
Zelfs de meest extreme.
Deze baby sifaka heeft een hard leven voor zich.
Hij is geboren in de meest dorre en vijandige hoek
van het uitgestrekte landschap van Madagaskar.
Als hij hier moet gaan overleven, heeft hij veel te leren.
Het stekelige woud is als een woestijn.
Het regent zelden, dus zijn water en voedsel moeilijk te vinden.
Zich verplaatsen van boom naar boom is een hachelijke zaak.
Hier zijn bijna alle planten bedekt met woeste stekels.
Zijn moeder zoekt de boomtoppen op voor de jongste bladeren.
Zij bieden het enige voedsel en water om de familie in leven te houden.
Op drie maanden oud begint het jong met de verkenning.
Al snel zal hij zichzelf moeten weren hier.
Maar het is hoe dan ook makkelijker om op moeders rug te blijven.
Als hij de vreemde manieren van dit bos de baas kan...
...zal hij een klein hoekje van Madagaskar voor zichzelf hebben.
Het leven op een eiland stimuleert dieren om dingen anders te doen.
En op sommige eilanden is dat essentieel.
Dit zijn eilanden die vandaag nog steeds worden gevormd...
...gebouwd door vulkanen.
Sommige barsten explosief uit.
Andere gieten rivieren van gesmolten gesteente.
Lava.
In de afgelopen 50 jaar,
hebben zich tien nieuwe vulkanische eilanden gevormd.
Pas gevormd en vaak afgelegen, zijn ze voor kolonisten moeilijk te bereiken.
Zelfs voor degene die ze wel vinden zijn het moeilijke plekken om te overleven.
Dit is Fernandina, een van de Galapagos Eilanden in de Stille Oceaan.
Jong en nog steeds vulkanisch actief, is het een desolate plek.
De omringende zee is echter bijzonder rijk aan leven.
En de grens tussen deze twee heel verschillende werelden is de thuis van
een van de vreemdste reptielen.
In zee gaande leguanen.
Het zijn vegetariërs,
maar omdat er weinig voedsel voor hen op het land is,
grazen zeeleguanen op de zeebodem.
Een groot mannetje zoals dit kan tot 30 meter diep duiken
en een half uur zijn adem inhouden.
Er zijn meer dan 7000 individuen op Fernandina alleen.
En door voedingsstoffen van de zee naar het land te brengen,
helpen leguanen ook andere dieren hier te overleven.
Krabben voeden zich met de dode huid op de rug van de leguaan
en zorgen, op hun beurt, voor een welgekomen afschilfering service.
Terwijl kleinere hagedissen jagen op de vliegen die de kolonie pesten.
Maar niet alle relaties op dit eiland zijn zo harmonieus.
Zeeleguanen leggen hun eieren in het zand.
In juni, als de jongen uitkomen, zijn ze kwetsbaar.
Ze moeten zich bij de volwassenen voegen aan de rand van de zee.
Maar het zal een gevaarlijke tocht worden.
Racerslangen.
De slangen missen hun kans.
Maar meer baby's komen uit.
En nu zijn de slangen gewaarschuwd.
Dit is de beste gelegenheid op voedsel die ze in het jaar kunnen krijgen.
Op vlakke grond kan een baby leguaan een racerslang eraf lopen.
Maar anderen wachten in een hinderlaag.
Een andere boreling heeft zijn eerste glimp van een gevaarlijke wereld.
De ogen van de slang zijn niet erg goed,
maar ze kunnen beweging detecteren.
Als de boreling zijn zenuwen in toom kan houden, is ontdekking misschien te voorkomen.
Een bijna miraculeuze ontsnapping.
De gelukkige overlevenden kunnen de unieke manier van leven beginnen te leren
die nodig is op dit vijandig eiland.
Hoewel zeeleguanen expert zijn in zwemmen,
kunnen ze geen open oceaan oversteken.
Maar zelfs de meest stormachtige wateren vormen geen belemmering voor vogels.
Krachtige wind en koude temperaturen maken de sub-Antarctische
eilanden voor Nieuw Zeeland vooral onaangenaam in de winter.
Maar, als de korte zomer komt, stijgt de tempratuur en verzwakt de wind.
Het is nu dat bezoekers toekomen.
Ze zijn alle hier om te broeden voor de winter terugkeert.
Dat zijn de Snares pinguïns.
Pijlstormvogels komen ook.
Dit is een uitstekende plek voor ze om hun nest holen te graven,
want er geraakten nog geen roofdieren tot hier.
Weldra zit het eiland vol met vogels.
Elk van hen zit te popelen om het beste te maken van het korte broedseizoen.
Meer niet iedereen heeft een partner.
Een mannelijke Buller albatros wacht op zijn partner.
Elk jaar zijn ze zes maanden uit elkaar, reizend over de oceaan.
Ze herenigen zich hier om te broeden.
Maar dit jaar is ze laat.
Nee, dat is ze niet.
De andere vogels komen en gaan.
De klok tikt.
Als ze niet snel verschijnt,
kan het te laat zijn voor hen om nog succesvol te broeden.
Elke ochtend vliegen de pijlstormvogels uit om voedsel te verzamelen voor hun jongen.
Iedereen lijkt het voor elkaar te krijgen.
De terugkeer van de pijlstormvogels markeren weer een verloren dag.
Er zijn drie miljoen vogels op het eiland, maar slechts één is belangrijk voor hem.
Zou ze dit zijn?
Eindelijk.
In het begin is hij een beetje terughoudend.
Maar niet voor lang.
Ze begroeten elkaar met de speciale dans
die ze gedurende vele jaren perfectioneerden.
Er is veel te doen als ze een kuiken willen opvoeden voor de winter terugkeert.
Maar als je voor zes maanden uit elkaar bent geweest, kan je sommige dingen niet overhaasten.
Eilanden in warme tropische wateren kennen geen seizoensgebonden uitersten.
De Seychellen, die voor de kust van Oost-Afrika liggen,
Bieden het jaar rond een toevluchtsoord voor zeevogels.
Elfensternen zijn permanente bewoners.
Zij hebben een vrij ontspannen zicht over wat een nest vormt.
Een kale tak is meer dan genoeg.
Erop klimmen om te broeden moet met zorg gebeuren.
eén keer per jaar arriveren de noddy's.
Zij maken wel nesten,
en pisonia bomen voorzien hun jongen
van een iets minder onzekere start in het leven.
Nestelen op dit eiland ziet er idyllisch uit.
Maar achter de schoonheid, zit er een sinistere kant.
De seychellenwever maakt snel werk van een onbeheerd ei.
Zij weet dat er iets niet in de haak is,
maar haar drang naar broeden is sterk.
De noddy’s hebben ook een probleem.
Naarmate hun kuikens groeien,
ontwikkelen de pisonia bomen zaden die plakkerig zijn
en uitgerust zijn met haken.
Tegen de tijd dat de jonge noddy's vertrekken,
dragen ze deze liftende zaden mee naar andere eilanden.
maar soms zijn de pisonia bomen te succesvol.
Als een beginneling bij het testen van zijn vleugels op de grond valt,
kan hij bedekt raken met zaden.
verstrikt en met veel extra gewicht, zal het jong verhongeren,
als het zich niet kan bevrijden.
De pisonia is mogelijk mislukt om zijn zaden te verspreiden...
...maar hij zal weldra meststof voor zijn wortels hebben.
Daarom noemen sommige mensen de pisonia de "vogelvanger boom".
De elfenstern legde nog een ei,
en nu heeft ze een klein kuiken te voeden.
Dit kuiken is gelukkig.
tegen de tijd dat het uitvliegt zullen de pisoniazaden zich verspreid hebben,
en zal het gevaar dat ze brachten, verdwenen zijn.
Zelfs het meest idyllisch uitzien eiland geeft uitdagingen
voor de dieren die er wonen.
Maar de grootste bedreiging waarmee ze worden geconfronteerd is verandering.
Christmas Eiland in de Indische Oceaan.
Miljoenen jaren lang,
werd dit afgelegen spatje land geregeerd door krabben.
Hun voorouders kwamen uit de zee,
maar de meesten zijn inmiddels aangepast aan een bestaan op het land.
Ook al zijn ze met zoveel, komen ze relatief harmonieus overeen.
Ze zijn de hoveniers en verzorgers van een piepklein krab Utopia.
Eén keer per jaar moeten ze allemaal terugkeren naar de zee om te broeden,
en de mars van de rode krabben
is een van de grootste natuurlijke spektakels op aarde.
Ze zijn met 50 miljoen.
Het is een gebeurtenis die het eiland wereldfaam heeft bezorgd.
Maar in de afgelopen jaren,
zijn miljoenen krabben er niet in geslaagd om de zee te bereiken.
Een indringer heeft het eiland bezet.
Gele gekken mieren.
Ze ontsnapten van bezoekende schepen en zonder roofdieren om hen in te tomen,
hebben ze nu enorme super kolonies gecreëerd in het bos.
Als migrerende rode krabben over hun grondgebied trekken, vallen de mieren aan.
Ze spuiten zuur in de ogen en de mond van de krabben.
De krabben hebben geen verweer.
Verblind en verward...
...zijn ze ten dode opgeschreven.
De mensen brachten deze mier indringers hier,
en nu moeten de mensen ze onder controle houden.
Geïsoleerde gemeenschappen kunnen miljoenen jaren evolueren in relatieve vrede.
Maar, wanneer nieuwe uitdagingen opdagen, hebben ze het moeilijk om te overleven.
Van alle soorten die de afgelopen jaren zijn uitgestorven,
zijn ongeveer 80% eilandbewoners.
Onze impact op de aarde is vandaag groter dan ooit tevoren.
Maar sommige eilanden zijn zo afgelegen
dat slecht weinig mensen er voet aan wal hebben gezet.
Zavodovski Eiland is er één van.
Het ligt in de grote Zuidelijke Oceaan.
Het is niet alleen omringd door de meest stormachtige zeeën seas,
het is zelf een actieve vulkaan.
Het is de laatste plek op aarde die je zou kiezen om er te leven.
Tenzij je een chinstrappinguïn bent.
Er is genoeg eten in deze wateren, maar om het te exploiteren,
moeten de pinguïns hun leven riskeren.
Het leven is hier gevaarlijk tot in het extreme.
Maar er zijn een aantal voordelen aan het leven op een vulkaan.
Zijn warmte smelt de sneeuw vroeg op het jaar.
En, tegen januari, het Antarctische midden van de zomer,
zit het eiland vol met kuikens.
Ouders bewaken hen om de beurt
tot ze groot genoeg zijn om alleen gelaten te worden.
De kuikens van deze moeder hebben honger, maar ze heeft geen eten over om hen te geven.
Hun voortbestaan hangt af van hun vader die met de volgende maaltijd terugkeert.
Maar sommige halen het niet.
Jagers treiteren de kolonie, in de hoop een kuiken in te pikken.
Ze kan het niet riskeren om hen alleen te laten.
Alles komt goed, als hun vader maar snel terugkeert.
Hij is 80 kilometer buiten de kust gaan vissen, maar nu is hij niet meer veraf.
Voor hem echter, en voor alle andere ouders hier,
moet het ergste van de tocht nog komen.
Kleine klauwen helpen hem om wat greep te krijgen op de ruwe lava.
Voor deze pendelaars is het spitsuur.
Sommige hebben een echt slechte dag gehad.
De vader moet nu nog drie kilometer lopen naar het nest,
en een maag vol met voedsel helpt niet.
Dit is de grootste pinguïnkolonie in de wereld.
Maar gezien hij elke dag dezelfde tocht maakt,
zou hij het met zijn ogen dicht moeten kunnen.
Het is waar dat er veiligheid kan zijn in aantallen,
maar aantallen kunnen ook wel eens een probleem vormen
als je probeert je eigen nest te vinden.
De moeder is nog steeds aan het wachten.
Haar kuikens zijn nu wanhopig.
In het midden van dit oorverdovend koor,
kan hij haar bijzondere roep herkennen.
Eindelijk.
Beide kuikens krijgen een maaltijd.
Met een schommeling met het hoofd ter erkenning vertrekt nu hun moeder.
Het is nu haar beurt om de voedseltocht te maken.
Deze buitengewone forenzentocht is de prijs die deze pinguïns betalen voor hun heiligdom.
Voor ons misschien een vreemde visie op paradijs,
maar, voor anderhalf miljoen pinguïns heeft dit eiland het allemaal.
Eilanden kunnen afgelegen en onbeduidend lijken,
maar ze zijn de thuis voor een deel van de kostbaarste natuur op aarde.
Volgende keer stijgen we op naar de hoogste pieken op de planeet
om een spectaculaire maar vijandige wereld te ontdekken,
waar het leven op z'n meest vindingrijke moet zijn
en alleen de taaiste dieren het kunnen uithouden.